– Ty naprawdę jesteś wariatką! — rzucił i wyszedł z pokoju.
W samą porę, bo już leciała w jego stronę gazeta, która zatrzymała się na zamykających się drzwiach.

Pokój wyglądał jakby przeszło po nim tornado i doskonale oddawał charakter właścicielki, która siedziała we łzach na łóżku pełnym różnokolorowych poduszek.

– Świetnie. Idź sobie! – krzyknęła, ale drzwi były już zamknięte.

„Poszedł. Oczywiście, że poszedł.
Dlaczego miałby zostać?
Przecież to była tylko moja głupia próba powiedzenia, że jest mi źle.
I oczywiście, że to zepsułam.”.

„Mówię mu, że czuję się zagubiona. To dla mnie… ogromne. A on na to mhm.
Jeden dźwięk.
Mhm.
Serio?”

Otarła nos w rękaw.

„Wystarczyłoby, żeby odłożył ten pieprzony telefon. Spojrzał na mnie. Powiedział cokolwiek.
Ale nie.
Mhm. A ja chciałam, żeby na mnie spojrzał. No nie wiem, powiedział coś miłego. A on… On mnie po prostu zignorował.
A może to ja jestem nienormalna. Fuck, może przesadziłam z tą gazetą.
Może… w ogóle nie nadaję się do bycia z kimkolwiek.”

W głowie odezwał się znajomy wredny głosik —

„A może jemu po prostu nie zależy.”

To zdanie otworzyło furtkę. Za furtką — cała lawina.

Czując, że zaraz wybuchnie, Ada złapała laptop, otworzyła stronę z biletami i bez większego zastanowienia kupiła bilet w dwie strony do Włoch. Jej dane wypełniły się automatycznie.

Telefon zawibrował – zamówienie zostało potwierdzone.

Dopiero teraz pomyślała, że warto byłoby sprawdzić stan swojego konta bankowego. Weszła na stronę banku, zalogowała się i zacmokała z niezadowoleniem. Wygląda na to, że będę musiała odwiedzić tatę.

Nagle zaśmiała się, uświadamiając sobie, że kupiła bilet w dwie strony. 

Wygląda na to, że tu wrócę.

Ubrała się pośpiesznie, spakowała podróżny plecak, siorbnęła zimną kawę i wyszła.

Ojciec Ady mieszkał w bezpiecznej, przyjemnej dzielnicy. Powoli robiło się ciemno, choć uliczne latarnie jeszcze się nie zapaliły, ciepłe światło rozchodziło się z domowych okien.  Furtka otworzyła się zanim Ada wyciągnęła rękę do przycisku domofonu. Równie szybko otworzyły się drzwi. – Witaj córeczko – powiedział Antoni Zorzycki, wpuszczając Adę do środka. Zza drzwi wyłoniło się przytulne przestronne, bogato urządzone wnętrze.

Ona wiedziała po co przyszła. On też. I był to dla nich komfortowy układ. Ona miała, co tylko sobie zażyczy, a on czuł, że robi dla niej wszystko, co może, żeby tylko ten płomień w jej oczach nie zgasł. Absolutna wolność, którą jej oferował, tym właśnie zdawała się być.

-Trochę się spieszę.

– Gdzie tym razem?  – uśmiechnął się

– Do Włoch. Wczoraj kupiłam bilet.

-No to baw się dobrze! – nie wnikał, nie dopytywał, nie próbował kontrolować. 

Od ojca ruszyła prosto na lotnisko.

Wsiadła do samolotu z nadzieją, że poczuje ulgę, ale dopadły ją wyrzuty sumienia. Leci do Bolonii, w sumie bez celu, bo Czarek powiedział mhm. To, że jest głupia to w sumie mało powiedziane. Sama już nie wiedziała, jak to się nazywa. Oj tam – wyciągnęła z kieszeni fotela gazetę i zaczęła czytać, żeby nie musieć myśleć.

Po wylądowaniu znalazła najbliższy hotel i było tak późno, że po prostu poszła spać.

Nazajutrz Bolonia przywitała ją deszczem, co nie było zbyt uciążliwe, bo bolońskie portyki umożliwiały zobaczenie miasta z zadaszonych arkad. Krążyła klimatycznymi uliczkami. Nic jednak nie mogło uchronić Ady przed nią samą: ani klimat Piazza Maggiore, ani monumentalne budynki, ani wnętrze biblioteki bolońskiego uniwersytetu. I choć zjadła pyszne tortellini, wypiła cappuccino kompletowana przez ekspresyjnego Włocha, wcale nie czuła się lepiej. W środku trawił ją ogień. Wędrowała ciasnymi, wąskimi uliczkami skąpanymi w świetle rozmiękczonym deszczową mgiełką. Na końcu jednej z nich dostrzegła kobietę, z rozwianą apaszką, która tak jak się pojawiła, tak znikła, jakby uciekała przed samą sobą.  Przykuła ona przez moment uwagę, ale zaraz potem rozmyła się w deszczu.

Lecąc samolotem w drodze powrotnej do Warszawy czuła się gorzej niż przed wyjazdem. Zdała sobie sprawę, że coś z nią naprawdę jest nie tak. Czarek na nią nie spojrzał, kiedy ona coś powiedziała, a ona od tak wyjechała na jeden dzień do Włoch – bez słowa. Ta asymetria była tak wielka, że aż bolało. I to zawsze ona była tą, która przeciąża szalę.

Przybita wróciła do mieszkania. Czarek krzątał się po kuchni. – Hej, gdzie byłaś? Co jest? – Zapytał wcale nie ze złością, tylko z troską. Opowiedziała mu o swoim wypadzie i o jego mhm. Zaczął się śmiać. – No widzisz – ty naprawdę jesteś wariatką – uśmiechnęła się, on pogłaskał ją po głowie. Weszła do swojego pokoju, a w oczy rzucił jej się rysunek z gazety, którą przed wyjazdem próbowała rzucić w Czarka. Leśne jezioro. Spokój, harmonia bijące z tego obrazka były od niej tak dalekie, że poczuła niepohamowaną tęsknotę. Wyciągnęła telefon i umówiła się na sesję do gabinetu Bianki.