Ten rozdział jest jeszcze zamknięty
Aby go przeczytać, odblokuj go za świetliki.
Zaloguj się, aby sprawdzić swoje świetliki i odblokować rozdział.
Naciśnij skrzata, żeby przejść do swojego miejsca.
Trzasnęła drzwiami, zapominając o zakupach i wszystkim innym. Była naprawdę wściekła. Kopnęła w krawężnik ze złością, po czym zawyła z bólu. Co ja teraz zrobię? – Zapytała w powietrze. Zobaczyła przez łzy cukiernię. Otarła łzy i postanowiła kupić sobie ciastko ,,na pocieszenie” . Wyszła i od razu zaczęła je jeść. I nagle przypomniała jej się psychologiczna gra, w którą grała ostatnio nieustannie – kiedy jem ciastko to rosnę. Cha – co zrobiłaby dorosła? Już wiem!!!
Ja się, kurwa, nie dam porzucić!!
Wzięła telefon i zaczęła szukać psychologicznej sesji dla dwóch osób – a tam tylko sesje dla par – kurwa nie. Wpisała ,,terapia rodzinna” i zadzwoniła pod pierwszy telefon, który się wyświetlił. Tak prosze o zapisanie dwóch osób. Chciałabym, przyjść … z przyjac… z siostrą – palnęła. -Tak, płacę z góry.
Zrobiła blika.
Początkowo chciała biec do Bianki, ale zacisnęła wargi, pójdę z tym do niej jutro. Idę z Czarkiem pograć na kompie. – skwitowała i wróciła do domu.
✨ Rozwiń opis
Boli.
✨ Rozwiń opis
Bianka sprzątała gabinet, kiedy usłyszała pukanie do okna. A w nim – Ada?!
- Eh – westchnęła. I znowu to wszystko skomplikuje się jeszcze bardziej.
Była zmęczona, przeciążona bólem.
– Hej – powiedziała Ada. Przepraszam za mój wybuch.
– Nie szkodzi. Myślę, że był adekwatny – odpowiedziała Bianka lakonicznie, stojąc przygarbiona przy szczotce od mopa.
– Mam tu coś – dla nas. Wyciągnęła jakiś wydruk z plecaka.
– Ada – zaczęła Bianka – nie patrząc na kartkę, którą Ada machała jej pod nosem. Może to nie jest ten moment, może musimy po prostu odpocząć.
– Nie, Bianka – powiedziała Ada tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Ja już się nie dam porzucić…
– Ale Ada – ja Cię nie…
– Ciiii. Uciszyła ją Ada – Mamy tu sesję terapeutyczną – razem. Wykupiłam nam terapię … zawahała się… rodzinną. To zabrzmiało tak absurdalnie, że aż śmiesznie.
– Co? Bianka zrobiła wielkie oczy, po raz pierwszy na jej twarzy pojawił się cień uśmiechu. Co Ty znowu wymyśliłaś?
– Rezygnuję z terapii u Ciebie i od teraz będę w terapii razem z Tobą. Obydwie będziemy klientkami. Ty nie będziesz miała dylematów, a ja nie pozwolę się porzucić. Rozwiązanie idealne. Naprawdę możesz mi pogratulować. – Ada zrobiła tak śmieszną minę, że Bianka wybuchnęła śmiechem.
Śmiechem, który zamienił się w fontannę łez. Bianka wpadła w objęcia Ady i zaczęły płakać albo się śmiać, albo jedno i drugie.
✨ Rozwiń opis
Bez sensu – myślała czytając kartkę od Ady. – Po co mi ta terapia? Rodzinna? To jest tak głupie. To tylko Ada mogła wymyślić… Mimowolnie jednak zaczęła się uśmiechać. Ada znalazła sposób, żebyśmy mogły zostać… przyjaciółkami, siostrami? – Zaśmiała się. – Nie muszę być już terapeutką – odetchnęła, poczuła się lżejsza chyba o tonę. Nie muszę już myśleć o terapeutycznej przestrzeni, nie muszę się katować tym, że nie spełniam standardów. A terapia… Hmm to tylko 1 spotkanie. I choć to kurde nie jest komfortowe, w porównaniu z bólem, którego doświadczyła ostatnio zdaje się być jak noc po ciężkim dniu.
