Ten rozdział jest jeszcze zamknięty
Aby go przeczytać, odblokuj go za świetliki.
Zaloguj się, aby sprawdzić swoje świetliki i odblokować rozdział.
Naciśnij skrzata, żeby przejść do swojego miejsca.
Była w chaosie i ambiwalencji. Ta superwizja kosztowała ją dużo finansowo i nerwowo. Stresowała się jak nigdy, musiała przełamać się jak nigdy I co? In statu fieri. Od razu po wyjściu z gabinetu sprawdziła w telefonie co to znaczy, żeby nie zapomnieć. Przez moment myślała, że to jest jak magiczne zaklęcie, które wszystko rozwiąże.
,,In statu fieri to łacińskie wyrażenie oznaczające „w stanie powstawania”, „w trakcie stawania się”, lub „w stanie tworzenia się”, odnoszące się do czegoś, co jest w procesie przechodzenia z jednej formy do drugiej, na przykład proces tworzenia nowego bytu, idei, lub sytuacji, często używane w filozofii i teologii” – przeczytała
Poszła do domu ze spuszczoną głową. Osłabiona i przytłoczona. Nic nie wskoczyło na swoje miejsce. Miała dosyć. I wtedy przypomniała sobie, że czasami takie sprawy potrafi rozwiązać decyzja, że jak nie da się znaleźć dobrego rozwiązania to można przeciąć węzeł nożem, zadecydować i przyjąć wszystkie konsekwencje ostrego cięcia.
✨ Rozwiń opis
– Ta cała psychologia to jednak ma sens! – powiedziała Ada sama do siebie. Ostatnio Ada przepuszczała wszystko przez filtr dorosłej i małej dziewczynki. Jem ciastko, czy piję eliksir – pytała się przy każdej nadarzającej się okazji i to był niezły fan. Kiedy chciała – mogła być dorosła, a kiedy chciała wskakiwała w małą dziewczynkę. Po raz pierwszy czuła, że te gabinetowe rozmowy miały jakieś przełożenie na życie i to było fajne, wygodne. Zaczęła też szukać pracy – już nie dorywczej, nie dla zabawy, nie wolontariatu, ale pracy, która może ją uniezależnić finansowo. I fakt pierwsza próba – praca w banku to było nieporozumienie, ale próbowała dalej. I tu pojawiały się pytania – co ja tak naprawdę chcę robić? Co chce robić dziewczynka, a co chce robić dorosła? Dosyć często mówiły i myślały innymi głosami, a Ada po raz pierwszy zdawała się je słyszeć.
✨ Rozwiń opis
Nadszedł dzień spotkania w gabinecie. Biance pociły się dłonie, z drżeniem czekała, aż przyjdzie Ada. Patrzyła na zegarek. Za pięć, za cztery… i nagle wpadła Ada z uśmiechem i torbą pełną zakupów.
– Hej – Bianka przywitała się – układając sobie po raz kolejny w głowie formułkę, którą przygotowała
– Hej – ciekawe co się dzisiaj wydarzy. Muszę Ci powiedzieć, że ja po raz pierwszy czuję, że ta cała psychologia to jednak nie w kij dmuchał… – Ada wyrzucała z siebie jak z karabinu…
Bianka jednak podjęła decyzję. I musi, MUSI się jej trzymać.
– Ada… zaczęła i wzięła szybki oddech, ja podjęłam decyzję…
– Niech no zgadnę – znowu coś w stylu ,,Nie mogę Cię widzieć dla Twojego dobra”
Bianka zamarła, za to Ada zapłonęła niebezpiecznym pożerającym wszystko na swej drodze ogniem.
– Znowu mnie porzucasz, zostawiasz mnie. Pierdolę Ciebie i całą tą psychologię. Chrzanię to. Ile to już razy ja muszę się zbierać, bo zostaję odrzucona. Ooo masz, kurwa, to jest balonik, który chciałabym puścić do nieba. Dlaczego kurwa każdy mnie odrzuca? – Dla mojego dobra?! Tak kurwa z miłości i sprawiedliwości… Bianka – czy Ty nie widzisz tego, jak bardzo to jest pojebane. Czy Ty nie widzisz tego, co Ty mi robisz? Czy Ty nie widzisz tego, w jakim stanie mnie zostawiasz?
Ada trzasnęła drzwiami i wyleciała z gabinetu, a Bianka pozostała – cicha, zamrożona.
✨ Rozwiń opis
Płakała, ale decyzja została już podjęta. Boli, bo ma boleć.
Na kartce napisała IN STATU FIERI i postanowiła namalować obraz o takim tytule. Wciągnęła się w malowanie i po kilku godzinach wyłonił się piękny krajobraz. W srebrzystej mgle poranka, w zroszonej trawie odbijały się pierwsze słoneczne promienie.
