Ten rozdział jest jeszcze zamknięty
Aby go przeczytać, odblokuj go za świetliki.
Zaloguj się, aby sprawdzić swoje świetliki i odblokować rozdział.
Naciśnij skrzata, żeby przejść do swojego miejsca.
– Bianka!!! Bianka!!! – Tęskniłam!! Krzyknęła Ada, rzucając się na szyję Bianki i prawie ją przewracając. Wyciągnęła mały dzwoneczek ze słoniem i zadzwoniła im nad głowami – to dla Ciebie.
Bianka zesztywniała poddając się przywitaniu Ady. Hej Ada – powiedziała wydostając się z objęć. Jak było? – Zapytała, choć nie musiała, bo Ada już zaczynała szczebiotać. To było niesamowite… Ada zaczęła swoją opowieść, ale Bianka wyłączyła się chyba już po pierwszym zdaniu. W dodatku rozbolała ją głowa.
– Ada…- zaczęła Bianka, ja Cię bardzo przepraszam, ale…
I pojechaliśmy do świątyni i kiedy szliśmy przez dżunglę, żeby ją zobaczyć, kręciły się wokół małpy. I nagle…
– Ada – Bianka zaczęła jeszcze raz.
.., małpa mi zabrała torebkę z jedzeniem, a potem…
Bianka zadzwoniła dzwonkiem.
Ada – ja muszę już iść. I wyszła.
Adzie opadła szczęka.
✨ Rozwiń opis
Jestem zmęczona. Ada mnie drażni, nie mogę jej słuchać. Muszę od niej odpocząć. Usiadła przy biurku do malowania, ale nic twórczego nie przychodziło jej do głowy. Wzięła gorący prysznic i poszła spać. I po raz pierwszy od dość dawna miała sen, który zapamiętała Śniła jej się dziewczyna tańcząca ze słoniem. Ale kim była ta dziewczyna – czy to ja, czy to Ada? A może to ja jestem tym słoniem? Wstała i narysowała dziewczynę tańczącą ze słoniem, starając się, żeby nie narysować siebie ani Ady tylko kogoś pomiędzy.
✨ Rozwiń opis
– Ona mi tę Tajlandię popsuła – krzyknęła w powietrze. Ona jest po prostu zazdrosna! Ona nie może tego znieść, że ja jadę, a ona nie! Ona po prostu jest wredną suką. Spadaj – krzyczała bez adresata. Nienawidzę. Nie chcę. Idź sobie. Krzyczała tak jakby to ona porzucała Biankę.
Opadła na kolana z płaczem, z dzikim niepohamowanym wyciem.
✨ Rozwiń opis
Ciekawe, dlaczego Ada się nie odzywa? Trochę to dziwne. Pomyślała sprzątając gabinet. Starła jeszcze kurze, po czym przysiadła w wygodnym fotelu przeznaczonym dla klientek i westchnęła. To w sumie był dobry dzień, intensywny, ale dobry. Wszystko poszło zgodnie z planem. Poczuła prawdziwą wdzięczność za to, co w życiu ma. I w sumie ma się dobrze. Ma spokój, ma pasję do malowania, ma swoje rytuały i swój gabinet.
