Ten rozdział jest jeszcze zamknięty
Aby go przeczytać, odblokuj go za świetliki.
Zaloguj się, aby sprawdzić swoje świetliki i odblokować rozdział.
Naciśnij skrzata, żeby przejść do swojego miejsca.
To nie był najłatwiejszy dzień. Czuła, że utknęła. Kolejny raz nie dostała tej pracy. Znalezienie ,,poważnej pracy” było trudniejsze niż sobie wyobrażała. Kolejna rozmowa, która poszła nie tak. W dodatku z Czarkiem w domu – spięcie – Czarek miał napady złego humoru, a ona miała już dość. Dość pocieszania, organizowania, dość trwania. Czuła już, że robi się jej gorąco, że zaraz wybuchnie i spali wszystkie mosty i zrobi coś totalnie szalonego, coś w jej stylu. I nagle uświadomiła sobie, że po raz pierwszy pojawiło się jej w głowie miejsce, tak jakby przerwa przed ognistym zrywem,a działaniem. Tak jakby była w korytarzu, w takim powietrznym korytarzu, w którym zimne powietrze ją chłodziło i ożeźwiało. Uświadomiła sobie, że nie musi już wybuchać, że ma w sobie miejsce na wybuch i jego brak. I zamiast pakować walizkę, żeby pojechać na koniec świata, wyszła na spacer z telefonem, żeby zadzwonić do Bianki.
✨ Rozwiń opis
Bianka miała więcej pracy niż zazwyczaj. Czy to ludzie dopiero teraz przeczytali ten artykuł, czy to polecenia, ale w tym tygodniu zapisały się trzy nowe klientki. Cieszyła się. To była taka satysfakcja, że osiągnęła coś. SAMA. Szła sobie ulicą. Tym razem nie ze spuszczoną głową, ale z uśmiechem. Uśmiechem, którym przez przypadek obdarzyła kogoś nieznajomego.
✨ Rozwiń opis
– Bianka ja mam już dosyć – bez przywitania, prosto z mostu rzuciła Ada – wszystko jest nie tak. Roboty dla mnie brak, w domu chujowo – ja chcę się stąd wyrwać.
– Ada?! Bianka krzyknęła z entuzjazmem, który był totalnie nietypowy dla Bianki.. Ada czy Ty siebie słyszysz? – gdyby powiedział to ktoś inny, mogłoby to zabrzmieć pretensjonalnie, ale u Bianki to zabrzmiało tak śmiesznie. Ada mimo woli parsknęła śmiechem.
– Ty nie jesteś tą Adą sprzed kilku miesięcy.. Powiedziała jak szalony naukowiec, który dzieli się swoim odkryciem. Ty nie dzwonisz do mnie z Honolulu, Ty nie rozdzierasz szat, nie lamentujesz, nie wrzeszczysz jak dziecko…
Ada wybuchła śmiechem ponownie, ale tym razem ten śmiech przekształcił się w łzy. Całą rzekę łez. Rozłączyła się.
Płakała i o dziwo poczuła ulgę, której nie zaznawała wtedy, kiedy uciekała.
✨ Rozwiń opis
Tego wieczoru Biance nie chciało się malować. Nie chciała też czytać. Włączyła laptop i przeszukiwała filmy, żeby coś sobie obejrzeć. – Coś lekkiego. Może trochę romantycznego – mówiła do siebie na głos. I wtedy wpadł jej do głowy pomysł – popcorn. Zrobię sobie popcorn! – Ale rozpusta! – Aż oblizała wargi. Uświadomiła sobie, że nigdy nie zrobiła popcornu dla samej siebie. Zawsze dla kogoś lub z kimś. Wybór padł na ,,Pod słońcem Toskanii”. Oczami wyobraźni widziała siebie jako główną bohaterkę. Życie nie zawsze układa się zgodnie z planem – myślała, ale trzeba sobie na to pozwolić. A potem zaczęła myśleć o tym, na co ona sobie nie pozwala i zrobiła się z tego całkiem pokaźna lista.
