Ten rozdział jest jeszcze zamknięty
Aby go przeczytać, odblokuj go za świetliki.
Zaloguj się, aby sprawdzić swoje świetliki i odblokować rozdział.
Naciśnij skrzata, żeby przejść do swojego miejsca.
Wracała do domu obładowana torbami z zakupami. Myślała o swoim życiu zawodowym. – It sucks. – podsumowała Dlaczego to takie trudne, dlaczego nie mogę znaleźć nic sensownego. Dlaczego muszę być zawsze na czyimś utrzymaniu. Nie piszę się dłużej na coś takiego. Przecież nie jestem leniwa, przecież nie jestem głupia, przecież to nie jest tak, że nic nie umiem…
Nie zauważyła, jak minęła skręt na uliczkę prowadzącą do jej mieszkania. I nagle ocknęła się – gdzie ja jestem? Była blisko, domu, dokładnie po drugiej stronie bloku od głównego wejścia do budynku. Hehs – zaśmiała się, bardzo rzadko patrzę na swój dom z tej perspektywy. Blok sąsiadował z przedszkolem, w oknach porozwieszane były różnokolorowe ozdoby. Przyjrzała się uważniej. Papierowe zwierzątka, promyki, kropelki. Na jednym z okien wisiała karteczka –
Szukamy Pomocy Nauczyciela do naszego przedszkola
Jeśli lubisz dzieci, masz w sobie spokój, uważność i radość z bycia obok najmłodszych — zapraszamy do naszego zespołu.
Twoje zadania:
- wspieranie nauczyciela w codziennej pracy z grupą,
- pomoc dzieciom w codziennych czynnościach,
- dbanie o bezpieczną i serdeczną atmosferę,
- współtworzenie przyjaznego środowiska przedszkolnego.
Czego oczekujemy:
- empatii, cierpliwości i życzliwości,
- odpowiedzialności i zaangażowania,
- gotowości do współpracy,
- doświadczenie mile widziane, ale niekonieczne.
Co oferujemy:
- pracę w kameralnym, wspierającym zespole,
- przyjazną atmosferę,
- możliwość rozwoju i zdobywania doświadczenia.
Ej – spróbuję – pomyślała. W sumie to nie myślała o pracy tego typu, ale.. No może czas spróbować. Wparowała do domu, wydrukowała CV i poszła do sąsiedniego budynku. Poleciała tak szybko, że nie zdążyła się nawet zestresować. Okazało się, że pani dyrektor była na miejscu. Przez chwilę lustrowała ją spojrzeniem, po czym pochyliła głowę nad jej CV i zawiesiła na niej wzrok. – Zapraszamy do nas. Potrzebujesz tylko zorganizować sobie zaświadczenie o niekaralności. W poniedziałek z Agnieszką (od razu wywołała ją z sekretariatu) dopilnujecie wszytskich formalności – umowy próbnej na 3 miesiące, skierowania na badanie lekarskie, BHP i całą resztą. Witaj w zespole- powiedziała, po czym wstała i odprowadziła zdumioną Adę do drzwi.
Ada nie mogła wyjść z szoku. – Ja pierdolę. Normalnie nie wierzę- Od pół roku szukam pracy po całej Warszawie, żeby ją znaleźć w tym samym budynku co moje mieszkanie.
✨ Rozwiń opis
Z Bianką zostało bardzo mocno pytanie – na co sobie w życiu nie pozwala. I w głębi duszy wiedziała na co i to nie od dziś. Uświadomiła sobie jednak teraz z całą mocą. Nazwała to, że nie pozwala sobie na to, żeby ktokolwiek podszedł do niej bliżej. Całe to dążenie do samodzielności, cała ta otoczka nietykalnej, lodowej, zimnej. Pytanie czy było jej z tym dobrze? Tak. Ale czy jej to wystarczało?
✨ Rozwiń opis
– Czarek, muszę się z Tobą czymś podzielić mam pracę!
– Spoko – ciekawe jak długo – to miał być żart, ale raczej się nie udał, bo w oczach Ady pojawiły się niebezpieczne ogniki.
* * *
– Tato! Muszę Ci coś powiedzieć, mam pracę – taką no wiesz na cały etat i w ogóle, poważną pracę!
– To wspaniale córeczko, ale wiesz, że nie musisz… – poczuła się jak mała dziewczynka
Ada machnęła ręką. A ja tam się, kurwa, cieszę!
✨ Rozwiń opis
Umówiły się na wspólne zakupy. Ada jak tylko zobaczyła Biankę – wystrzeliła z nowinami.
– GRATULUJĘ – objęła ją Bianka
– Dzięki. To był niesamowity zbieg okoliczności. W tym samym budynku, co moje mieszkanie… I to praktycznie od zaraz…
– Myślę, że to dobrze wróży. No wiesz Czarek wciąż potrzebuje pomocy, z logistyką nie będziesz miała żadnego problemu… SUPER. No i wiesz co, jak dla mnie to Ty do tej pracy jakby no wiesz pasujesz. Do twarzy Ci z dzieciakami…
– A co u Ciebie? – Ada dostrzegła, że cały czas jej tematy dominują
– Eh, w sumie w pracy super – miałam trzy nowe klientki od zeszłego tygodnia…
– A tak, no wiesz, w życiu? – zapytała Ada – mało o tym gadasz?
– eee – zawahała się Bianka, bo w sumie to nie ma o czym. Jest jak zawsze.
– A chcesz, żeby tak było?
– Jest OK, ale czasami łapię się na tym, że chcę od życia więcej – odpowiedziała Bianka
